kaotonik

«Ο μισθός της εργασίας εξαρτάται παντού από τη σύμβαση, που συνήθως συνάπτεται ανάμεσα στις δυο πλευρές, τα συμφέροντα των οποίων δεν συμπίπτουν κατά κανένα τρόπο. Οι εργαζόμενοι θέλουν να παίρνουν όσο περισσότερο μισθό γίνεται, ενώ τα αφεντικά θέλουν να δίνουν όσο λιγότερο μισθό γίνεται. Οι μεν συνενώνονται για ν’ αυξηθούν οι μισθοί, οι δε για να μειωθούν. Παρολαυτά δεν είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς ποια από τις δυο πλευρές θα έχει, συνήθως, το πάνω χέρι σε αυτή τη διαμάχη και θα αναγκάσει την άλλη να συμμορφωθεί με τους όρους της. Τα αφεντικά, καθώς είναι λιγότερα σε αριθμό, μπορούν να συμμαχήσουν μεταξύ τους πολύ πιο εύκολα. Άλλωστε και η νομοθεσία επιτρέπει, ή τελοσπάντων δεν απαγορεύει, την ένωσή τους, ενώ την ίδια στιγμή απαγορεύει τις εργατικές ενώσεις. Δεν έχουμε κοινοβουλευτικούς νόμους κατά της μείωσης της τιμής της εργασίας. Έχουμε όμως πάρα πολλούς εναντίον της συνένωσης με σκοπό την αύξησή της. Σε όλες αυτές τις διαμάχες, τα αφεντικά μπορούν να αντέξουν και θ’ αντέξουν πολύ περισσότερο. Ένας γαιοκτήμονας, ένας κτηματίας, ένας βιοτέχνης, ένας έμπορος, μπορούν σε γενικές γραμμές να επιβιώσουν για ένα ή και δυο χρόνια χωρίς να έχουν κανένα στη δούλεψή τους, απλώς και μόνο στηριζόμενοι στις αποταμιεύσεις και τ’ αποθέματά τους. Ενώ οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν μπορούν να επιβιώσουν [χωρίς μισθό] πάνω από μια βδομάδα, κάποιοι το πολύ ένα μήνα και ελαχιστότατοι χωρίς καθόλου δουλειά» Άνταμ Σμιθ, Μια έρευνα πάνω στη φύση και τα αίτια του πλούτου των εθνών (1776), Βιβλίο Ι, Κεφ. 8, σ. 84

ε .. ρε... πως αλλάζουν οι εποχές...!!!

http://www.fastbook.com.gr/

Σημ. του H.S. Η αφίσα αυτή ήταν ενταγμένη στα πλαίσια του ναζιστικού προγράμματος ευθανασίας. Το πρόγραμμα αυτό ξεκίνησε πολύ ήσυχα και απαλά, όπως και το αντίστοιχο της εξόντωσης των Εβραίων, των Τσιγγάνων, των ομοφυλόφιλων και άλλων: με απλή καταγραφή όλων των «ελαττωματικών» πολιτών. Κι έπειτα ήρθε ο όλεθρος. Η πλύση εγκεφάλου στο όνομα της ιερής Οικονομίας, η ίδια η αρχικά υπόρρητη και πλέον ανοιχτή παράδοση της πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας στους υπηρέτες της Οικονομίας, ο φετιχισμός των «οικονομικών μεγεθών», η ακύρωση ακόμα και κάθε ιδέας περί επιλογής υπό την σπάθη των μονόδρομων «οικονομικών αναγκών», ο λάγνος τρόμος των αριθμών, ο καθαγιασμός των «περικοπών» − με πρώτα θύματα, από καιρό, τους κατά τους ναζιστές «ελαττωματικούς» συνανθρώπους μας −, δηλαδή το κυρίαρχο κλίμα μέσα στο οποίο έχουμε βρεθεί να ζούμε, έχει σαφείς προπάτορες και γνωστά εγγόνια. Μην μας πιάνει λήθαργος, γιατί θα κοιμηθούμε στο προσκέφαλο του λογιστικού πειθαναγκασμού και θα ξυπνήσουμε αγκαλιά με τη φρίκη!